Równy rok temu w moje urodziny byłem w sporych tarapatach. Projektowałem serwisy internetowe. Niestety ludzie, którzy pracowali dla mnie nie wywiązywali się ze swoich zobowiązań – na czym ja najbardziej traciłem. Moja wiarygodność na krakowskim rynku „serwisów internetowych” malała z dnia na dzień… W dniu swych urodzin zaprosiłem swoich najlepszych znajomych na krakowski rynek. Mój przyjaciel zrobił mi nietypowy prezent, który był najlepszym, jaki mogłem dostać w dniu dwudziestych drugich urodzin – zaprosił Bartka. Bartek jest człowiekiem, który zapoznał mnie z „wiśniówką na kamieniach”, uświadomił moich znajomych, co należy pić „jak herbatkę”, udowodnił mojemu koledze prawnikowi, że nie ma nosa oraz uratował mnie przed zrezygnowaniem z wszystkiego, co było dla mnie bardzo cenne.

Pomimo świadomości o dniu swoich urodzin, dzień ten był dla mnie dosyć stresujący. Programista z ogromnym potencjałem, bez jakiejkolwiek umiejętności samoorganizacji od tygodnia nie odpowiadał, pomimo podjętego zlecenia dla bardzo ważnego klienta. Mój grafik spóźniał się z zaprojektowaniem pewnego serwisu już któryś tydzień z kolei, a mój koder wyjechał na miesiąc do Niemiec (nie mówiąc mi o tym), o czym dowiedziałem się dopiero po jego przyjeździe.

Miałem poważne zobowiązania. Ludzie, którzy wierzyli we mnie, polecili mnie ważnym osobom, dla których miałem wykonać pewne aplikacje internetowe. Przez długi czas starannie pracowałem nad dobraniem odpowiednich ludzi pracujących dla mnie. Mimo poświęcenia ogromnych zasobów czasowych na ten proces, doszedłem do momentu w którym wszyscy w mojej „grupie” mnie zawiedli, a ja świecąc oczami w stronę moich klientów odpowiadałem za zobowiązania, które były spisane na umowie z kontrahentami, którzy liczą się na arenie międzynarodowej! Jak już wspomniałem miałem poważne (jak dla mnie) zobowiązania oraz zatrudniałem ludzi, którzy nie potrafili dotrzymać najmniejszej obietnicy. W dniu swoich urodzin byłem na skraju załamania. Chciałem tym wszystkim rzucić. Zapomnieć, przestać, zmienić. Gdyby nie ten dzień urodzin, najprawdopodobniej bym to zrobił. Nie pamiętam, kiedy byłem tak bardzo zmęczony psychicznie. Na szczęście miałem urodziny. Na szczęście mój przyjaciel wpadł na nietypowy pomysł związany z prezentem – zaprosił Bartka…

Po paru godzinach rozmów na wszelakie tematy, opowiedziałem Bartkowi o moim problemie. Dostałem w zamian za szczere przedstawienie sprawy – szczerą odpowiedź zawierającą dwie możliwości do wyboru: 1. Wyrzuć ludzi, którzy przynoszą Ci straty a następnie podepnij się do jakiejś firmy i zdobywaj doświadczenie oraz znajomości. 2. Wyrzuć ludzi, którzy przynoszą Ci straty i znajdź nowych, dla swojej firmy. Zdobywaj doświadczenie oraz znajomości. Dwie proste (na pierwszy rzut oka) rady, które miały zbawienny wpływ na moje następne kroki. Jak wspomniałem, miałem ochotę to wszystko zostawić i rzucić. Dokończyć to, do czego się zobowiązałem  i zniknąć. Zmienić branżę. Zająć się czymś mniej stresogennym. Brałem pod uwagę profesjonalną hodowlę kaktusów…

Dzięki tej krótkiej rozmowie i tym krótkim, jednak bardzo wartościowym poradom nie rzuciłem tego. Nie porzuciłem tego, co kocham robić. Zmierzyłem się ze swoimi największymi obawami i lękami. Wybrałem opcję numer dwa. „Podziękowałem” wszystkim, którzy traktowali moją osobę oraz moje cele z przymrużeniem oka. Zawiązałem współpracę z ludźmi mającymi cele takie, jak moje i… doszedłem do momentu w którym idzie mi lepiej niż bym się tego spodziewał.

Równy rok temu, miałem problemy z moimi ludźmi – dzisiaj, mam najlepszych ludzi, jakich mogę sobie wymarzyć. Moja firma, moja ekipa składa się z profesjonalistów i pasjonatów dziedzin, którymi się zajmują. Dla mojej drużyny nie ma rzeczy niemożliwych! Dzisiaj mogę sypiać spokojnie, nie martwiąc się o swoich ludzi i o wizerunek mojej osoby wśród ważnych i ważniejszych klientów. Dzisiaj wiem, że gdybym na miesiąc zniknął z powierzchni tej ziemi, wszyscy, od mojego wspólnika, przez moich php developerów po moich grafików – w 100% poradziliby sobie z każdym problemem. Jestem spełniony zawodowo.

Mam 23 lata i robię to, co kocham i czemu mogę poświęcić 200% siebie. Dziękuję Wam wszystkim, że pomogliście mi w tym. Równy rok temu, byłem na ostatniej prostej. Miałem wiedzę, miałem doświadczenie. Nie miałem odpowiednich zasobów ludzkich. Nie miałem pewności siebie. Gdybym się poddał, dzisiaj nie czytał(a)byś tego bloga. Cieszę się, że otoczyłem się ludźmi, którzy we mnie wierzyli, którzy napawali mnie optymizmem. Jaki z tego (pewny i potwierdzony) morał dla Ciebie? Nie poddawaj się na ostatniej prostej!!! Jestem pewny, że przynajmniej parę razy w swoim życiu żałowałeś/aś decyzji związanej ze zrezygnowaniem z czegoś bardzo ważnego dla Ciebie.

Nie zawsze będziesz miał osoby – tak jak ja – które w odpowiednim momencie, w odpowiedniej porze przedstawią Ci ultra-szczerze i realnie sytuację w której się znajdujesz. Nie licz na to. Ja miałem to jednorazowe szczęście… na które ponownie nie chcę liczyć. Za które odwdzięczę się tym paru osobom najpiękniejszą przejażdżką moją przyszłą dziewięćset jedenastką! :)

A czy Ty miałeś/aś taki moment w swoim życiu, w którym brakowało tylko kroku do zrezygnowania z czegoś bardzo ważnego? Kroku, którego ostatecznie nie zrobiłeś/aś? Jeżeli tak – proszę podziel się z innymi tą historią w komentarzu!