— Młody buduje agencję

AIP Seed Capital – Sto tysięcy złotych czy niezależność?

W lipcu tego roku dowiedziałem się o tym, że Akademickie Inkubatory Przedsiębiorczości, pod którymi prowadzę wraz z wspólnikiem swój biznes, uruchomiły program dofinansowania AIP Seed Capital. Program ten był dedykowany beneficjentom AIP, którzy od bliżej nieokreślonego czasu prowadzili pod tą organizacją formę działalności gospodarczej. A wszystko zaczęło się od…

Początkiem lipca dowiedziałem się o tym programie. Warunki przedstawione w mailu AIP który otrzymałem były idealne. Program AIP SC w zamian za 15 procent udziałów oferował 100 000zł dofinansowania dla 60 firm z całej polski. Kilka dni po odebraniu tego maila odbyło się spotkanie wraz z przedstawicielami AIP SC, który zaprezentowali nam program.

Dowiedzieliśmy się, że w całej Polsce istnieje ponad 1200 firm pod inkubatorami, prowadzonymi przez pełnych zapału ludzi, którzy potrzebują wsparcia, z tego powodu AIP zadecydował dofinansować (z pieniędzy unijnych z programu 3.1) sześćdziesiąt firm z całej Polski. Warunki uczestnictwa w konkursie były jasne i klarowne. Tworzymy prezentacje, wypełniamy stertę formularzy, jedziemy na szkolenia, wypełniamy kolejną stertę papierków, aby ostatecznie 120 z 1200 firm wzięło udział w ostatnim etapie konkursu, tzw. show w jakimś autorskim programie, w którymś z programów TV.

Etap I – prezentacja. Każdy z zespołów miał przygotować prezentację na max 5 stron, opisującą swój pomysł w jak najbardziej konkretny sposób. Liczyła się kreatywność, oraz…. szybkość oddania (sic) prezentacji. Po pierwszym etapie, wraz ze wspólnikiem dostaliśmy wiadomość od AIP o tym, że dostaliśmy się do następnego etapu, a 30 procent z 6mln dofinansowania zostało przyznane Krakowskiemu oddziałowi.

Parę dni później ukazały się w gazetach artykuły mówiące o tym, że konkurs jest nadal otwarty, że nie trzeba być w ogóle zarejestrowanym w AIP i że tak naprawdę liczy się tylko dobry pomysł.

Jak się później okazało, zainteresowanie konkursem było dużo mniejsze niż AIP SC przewidywał. W całym konkursie z 1 200 firm, wzięło udział około 130 z całej polski. Biorąc pod uwagę założenia, że w finalnym etapie miało się znajdować 120 firm, był to pierwszy dowód na porażkę organizacyjną programu AIP SC. Ludzie z całej Polski zostali zaskoczeni informacją o dofinansowaniu w środku wakacji, kiedy duża ich część miała urlopy. Kilkudniowe terminy na składanie prezentacji doprowadziły do tego, że duża część potencjalnych kandydatów, dowiedziała się za późno o konkursie… Ostatecznie

Etap II – formularz nr 1. Wszystkie sto trzydzieści zespołów miało za zadanie w krótkim, parodniowym terminie, uzupełnić formularz który wyglądał jak wstępny biznesplan. Założenia świetne. Inwestorzy z AIP SC powinni znać plany swoich przyszłych partnerów. Na tym etapie dowiedzieliśmy się, że następuje zmiana planów oraz zmiana harmonogramu. Dotarła do nas również informacja, że nikt nie dostał jeszcze środków i poprzednia informacja o zdobyciu dofinansowania była pomyłką.

Etap III – wyjazd na szkolenie i prezentację. Po etapie II osiemdziesiąt ze stu trzydziestu firm dostało informację o tym, że dostało się do kolejnego etapu. Radość niesamowita. Pieniądze na wyciągnięcie ręki, w końcu z 80 zespołów 60 docelowo ma dostać 100 000zł. Każdy z nas miał 75 procentowe szanse na te pieniądze. Był to najbardziej optymistyczny etap całego konkursu. Wraz z kilkoma innymi osobami z Krakowa, które dostały dofinansowanie pojechaliśmy do Warszawy, w celu przeszkolenia nas przez profesjonalnych coachów. Na tych szkoleniach, nauczono nas tego, że trzeba być optymistą, realistą oraz pesymistą, oraz przedstawiono nam jak korzystać z wszystkich trzech charakterów, które tkwią głęboko w każdym z nas. Po kilkugodzinnym szkoleniu każdy z nas miał zaprezentować swój biznes przed inwestorem.

Wszyscy podeszliśmy do tej prezentacji bardzo poważnie. Każda osoba miała 8 minut na zaprezentowanie swojego biznesu. Po prezentacji nastąpiła seria krótkich pytań oraz wstępna ocena. Jak się okazało po wyjściu z prezentacji, wszyscy dostali świetne oceny, pochwały. Każdy z naszych pomysłów został odebrany z entuzjazmem. Zapewniono nas, że teraz jeszcze jeden etap za niecały miesiąc, później prezentacja i ostatecznie założenie spółki wraz z inwestorem.

Etap IV – wyjazd „widzimisię”. Parę dni po powrocie z Warszawy dostaliśmy maila o tym, że znowu zostaliśmy zakwalifikowani do kolejnego etapu (czwartego) oraz, że mamy za dosłownie 3 dni jechać do Warszawy na kolejne szkolenie. Jak się dowiedziałem w samochodzie, nasza koleżanka, która miała najbardziej wychwalany biznes z całej naszej ekipy nie dostała zaproszenia na szkolenie. Niestety dodzwonienie się do osób odpowiedzialnych za ten program było niemożliwe. Kiedy znajoma wysłała smsa, z pytaniem dlaczego nie dostała jakiejkolwiek wiadomości, otrzymała zwrotną odpowiedź „Nie musi Pani już jechać”. Tyle wystarczyło organizatorom, dwadzieścia cztery znaki w smsie, aby podziękować za współpracę. Cóż za oszczędność.

Podczas tego etapu dowiedzieliśmy się od profesjonalnej firmy zajmującej się pozyskiwaniem inwestycji oraz „układaniem firm pod dofinansowania”, że mamy wypełnić prognozę finansową na najbliższe 5 lat. Mamy w niej zawrzeć wszystko i kiedy mówię wszystko, to Oni mięli na myśli wszystko. Zapytaliśmy profesjonalistów prowadzących szkolenie czy i za ile są w stanie przygotować taki raport dla nas (chcieliśmy im to zlecić). Dowiedzieliśmy się, że w terminie krótszym niż dwa tygodnie na jeden wniosek, byłoby to dla nich niemożliwe… Nam dano tydzień na uzupełnienie papierów.

W międzyczasie dowiedzieliśmy się również, że z 80 zespołów duża część została wyrzucona i zostało około 40-50 zespołów (przypominam, że docelowo dofinansowanie miało dostać 60 zespołów)

Etap V – podpisywanie umów. Po czterech ostatnich etapach dostaliśmy wzory wszystkich umów. Każdy z beneficjentów, jeżeli chciał brać udział w dalszym programie miał podpisać umowy, zaparafować każdą stronę i odesłać w ciągu jednego dnia od otrzymania. Po burzy jaka się rozpętała po otrzymaniu tych informacji dano nam kilka dodatkowych dni na zapoznanie się z umową. Umowy te przedstawiliśmy niezależnym prawnikom. Jak się okazało, zostały one skonstruowane z korzyścią jednostronną, tylko i wyłącznie. Co więcej, każda z tych umów miała niewypełnione dane dotyczące inwestora. AIP SC wymagał od nas podpisania W CIEMNO papierów, które później mógłby wypełnić każdy, nawet pan Józek spod budki.

Suma summarum. Projekt mój i mojego wspólnika dostał się do ostatniego etapu konkursu. Mieliśmy bardzo duże szanse na dofinansowanie, które po dokładnym zapoznaniem się z umową byłoby dla nas kulą u nogi i najprawdopodobniej doprowadziłoby do bankructwa naszej firmy, oraz wielkich problemów związanych z sfinalizowaniem jej upadłości. Z czterdziestu paru zespołów, o ile mi wiadomo szesnaście zrezygnowało z uczestnictwa w programie i nie podpisało umów „in blanco”.

My zrezygnowaliśmy. Niektórzy zostali mówiąc, że to jedyna szansa na uruchomienie ich projektu. Trzymam za wszystkich beneficjentów, którzy dostaną dofinansowanie kciuki i mam nadzieję, że ostatecznie wraz z innymi zespołami myliliśmy się co do zamiarów AIP SC. Dla mnie możliwość utraty udziałów w każdej chwili, w firmie nad którą pracowałem latami jest powodem, który dyskwalifikuje cały projekt.

Jak to powiedział mój znajomy:

Jeżeli umowa o Internet za 40zł jest dla mnie niejasna lub krzywdząca to jej nie podpisuję, a co dopiero gdy w grę wchodzi 100 000zł?

Szkoda. Program AIP SC z definicji powinien być programem służącym młodym, przedsiębiorczym osobom, które mają na siebie pomysł i chcą zrobić COŚ w tym kraju. Niestety, to by była idylla. Organizatorzy bezwzględnie postawili na zyski własne i korzystając z dofinansowań unijnych stworzyli świetny pomysł na biznes.

Gratulujemy. Na stu trzydziestu beneficjentów programu, to organizatorzy mieli najlepszy pomysł „na siebie”.